I said yes: de dag van het aanzoek

Het is midden in de nacht, als hij zachtjes in mijn oor fluistert: ‘Hé….. Verloofde!’. Ik glimlach, voel de kersverse ring die sinds een paar uur mijn vinger siert.  We vallen lachend weer in slaap.

Ik had het niet durven dromen. Hoe het zou zijn. Hoe mooi het zou zijn.

In Wenen waren we, 5 dagen lang. Er even tussenuit zijn, met z’n tweetjes. Koffie drinken, door de stad slenteren, taartjes eten en vooral genieten. Na een hectische tijd waren deze dagen alles waar we naar verlangden. Wenen, de stad van de romantiek, werd mij vaak genoeg gehint. En romantisch, dat was het. Deze stad is al prachig van zichzelf, maar gehuld in prachtige herfstkleuren was het al helemaal een plaatje. We genoten van al het moois wat de stad te bieden had, ik maakte honderden foto’s per dag en we genoten. We lachten en we praatten en ik besefte me weer eens hoe ongelooflijk blij ik ben met deze man aan mijn zijde. Na 6,5 jaar vind ik hem nog steeds even leuk (of misschien zelf nog leuker) en geniet ik nog altijd van de avonturen die we samen mogen beleven.

Op de derde dag zouden we naar Schonbron gaan, ook wel bekend als het ‘Sisi paleis’. Wederom was het een zonnige, stralende herfst dag, en na het bezoek aan het museum in het paleis besloten we door de prachtige tuin te wandelen. Ik kon mijn geluk niet op met alle mooie herfstkleuren, en heb geloof ik wel honderd keer tegen Daan gezegd hoe mooi ik het wel niet vond. Opeens zei Daan dat hij de go pro uit z’n tas moest halen, en vanaf dat moment begon ik wel een vaag vermoeden te krijgen van wat er stond te gebeuren (wat er in resulteerde dat ik van de zenuwen alleen maar meer foto’s bleef maken, hihi) (trouwens, de batterij van de go pro bleek op te zijn haha fail). We liepen een stukje verder, en kwamen bij een plekje dat omgeven door de prachtige herfstkleuren was, maar verder verlaten en rustig was.
En ik was bezig met een mooi, herfstig straatje te fotograferen (de zenuwen) toen hij opeens lieve dingen zei, en voor ik het wist zat hij op z’n knie en vroeg hij De Vraag waar ik jarenlang alleen maar van droomde. Nog voor hij de vraag stelde (eigenlijk vanaf het moment dat hij zei: ‘ik wil je wat vragen’) moest ik al huilen. Tussen mijn tranen door kon ik er nog net een ‘Ja’ en ‘Wat een mooie ring’ uit persen. En toen stonden we daar in het park te knuffelen en een beetje verloofd te zijn! Tears of joy (wat toepasselijk genoeg ook de naam van de Weense fles champagne was die we die avond dronken) – omdat ik zó dankbaar ben voor de afgelopen 6 jaar die ik met deze man mocht doorbrengen. Tears of joy omdat ik zo dankbaar ben dat ik de rest van ons leven met hem samen door mag brengen.

Vanaf dat moment stond de wereld stil maar gebeurde er gelijk van alles. Wat was dit mooi en fijn en leuk en bijzonder. Hij vertelde hoe hij achter mijn rug om deze ring had geregeld en het ontroerde me. Hoe hij om mijn hand had gevraagd, en het ontroerde me.

Wat waren we blij en emotioneel, en tegelijk ook excited voor de tijd die komen gaat.

Die middag vertrokken we wat meer naar bergachtig gebied, waar we wandelden en genoten van prachtige uitzichten. Die avond dronken we de bovengenoemde fles champagne vanaf een uitzichtspunt over de stad, en hoe meer ik terug denk aan deze dag, hoe meer ik weer de vlinders voel die ik die dag voelde.

Alles klopte die dag. Maar wat uiteindelijk telt is dat ik ‘ja’ heb gezegd (ik moest trouwens achteraf nog wel aan Daan vragen of ik überhaupt wel ‘’ja’’ had gezegd. Ik had echt een vlaag van verstandverbijstering door alle emoties haha) tegen de man van mijn dromen. Ons leven gaat niet altijd over rozen, maar ik ben wel dankbaar dat ik het samen met hem mag doen. De ups en de downs, mooie en verdrietige momenten.

Ik heb geen idee wat ons nog te wachten staat in de toekomst, hoe het lopen zal. We zullen elkaar vast niet elke dag even leuk vinden, maar ik ben blij dat we dit avontuur samen aan mogen gaan. En dat we dat avontuur mogen inluiden met een heel mooi feestje deze zomer, temidden van onze vrienden en familie

Ondertussen zweven wij nog even op onze roze wolk. Ik en mijn verloofde.

wenen_0001

(Altijd leuk als je als fotograaf aan anderen vraagt een foto van jou te maken. Kom je dus nooit scherp in beeld :-)).

Ehm hallo deze man! Dat is dus de mijne ;-).

Dé grote dag….

Het prachtige berggebied waar we die middag wandelden, adembenemend.

Ik keek natuurlijk duizend keer per dag naar die ring op mijn vinger, dat begrijp je wel :-).

The Tears Of Joy, Oostenrijkse champagnefles die we die avond dronken.

Wenen, een must see! Absoluut een aanrader in de herst. You don’t wanna mis it.